Το βίντεο παρουσιάζει τη μαρτυρία του Δανέλου Αλχανάτη για τα χρόνια της Κατοχής της Ελλάδας, όταν ως φοιτητής αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο εντάχθηκε στο ΕΑΜ και συμμετείχε ενεργά στην Αντίσταση. Περιγράφει πώς, σε συνεργασία με την εβραϊκή κοινότητα των περιοχών Θησείου, Αγίων Ασωμάτων και Πετραλώνων, συγκρότησαν μια ομάδα άνω των 30 νέων που πραγματοποιούσε αντιστασιακές δράσεις, όπως η αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους, ενώ αναφέρεται και στη σύλληψη συναγωνιστών του που κρατήθηκαν στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Μέσα από την αφήγησή του σκιαγραφείται η κλιμάκωση των διώξεων κατά των Εβραίων, με την επιβολή μέτρων καταγραφής και υποχρεωτικής παρουσίας στη συναγωγή, υπό την απειλή θανάτου, καθώς και η δημιουργία γκέτο, όπως στη Θεσσαλονίκη, ενώ γίνεται αναφορά και σε μορφές βοήθειας και αντίστασης, όπως η δράση του ΕΔΕΣ στα Ιωάννινα. Στη συνέχεια, η μαρτυρία περνά στα μεταπολεμικά χρόνια και την προσπάθεια ανασυγκρότησης της εβραϊκής κοινότητας της Αθήνας, με πρωταγωνιστές τον Ισαάκ Εμμανουήλ, τον Ισίδωρο Νόαχ, τον Γαβριηλίδη και τον ίδιο. Παρά την άνοδο του κινήματος του Σιωνισμού και την επιθυμία πολλών να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ, η ομάδα αυτή επέλεξε να παραμείνει και να συμβάλει στην αποκατάσταση της κοινότητας στην Αθήνα, με τη στήριξη της American Jewish Joint Distribution Committee. Η περίοδος του Εμφυλίου Πολέμου επηρέασε βαθιά τη ζωή τους, με διώξεις και εξορίες, όπως της οικογένειας Γιουσουρούμ στην Αφρική και του ίδιου του Αλχανάτη, ο οποίος εξορίστηκε στην Ικαρία (1947–1949) μαζί με άλλους, έως την επιστροφή του μετά την αμνηστία του Σοφούλη. Τέλος, γίνεται αναφορά στην αναγνώριση των «Δικαίων των Εθνών» από το Yad Vashem, με ιδιαίτερη μνεία στον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τον Άγγελο Έβερτ. Ο ίδιος διατέλεσε Πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών.