Απομαγνητοφώνηση
Ορίστε όλο το κείμενο, χωρίς time slots, με εναλλαγή ομιλητών και bold στα ονόματα, χωρίς να αλλάξω τίποτα από αυτά που λέει ο καθένας:
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Θέλεις να μας πεις λίγο το όνομα των γονιών σου, της μαμάς και του μπαμπά και την ηλικία σου
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Ναι. Εμένα με λένε Ρώνα Αυδαλά. Είμαι 71 ετών τώρα, σε λίγες μέρες. Ο πατέρας μου ήταν ο Σαλώμ Αυδελλάς. Η μητέρα μου ήταν Ματφίλδη. Ο μπαπάς γεννήθηκε στο Βόλο. Οι γονείς του από την Ήπειρο. Η μητέρα μου γεννήθηκε στην Χαλκίδα και οι γονείς τους από κει πέρα. Σαν παιδί θυμάστε να κρατάτε τα εβραϊκά, θυμάστε ....κούσαμε πάντοτε, ναι πάντοτε, κάθε Παρασκευή το Σαμπάθ. Λέγαμε το Κιντούς, λέγαμε τα πάντα, η μητέρα μου κρατούσε όλα της θρησκείας. Μαγείρευα από την Παρασκευή για να έχουμε το Σάββατο. Την Παρασκευή το βράδυ και το Σάββατο το φαγητό δεν έπιανε φωτιά δεν έκανε τίποτα, θυμάμαι όταν ήμουνε πολύ μικρός Σάββατο να είναι ξαπλωμένη και να έχει και να διαβάζει την Αγία Γραφή
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: αλήθεια
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Ναι, Το διάβαζε. Ναι, το διάβαζε και ... καθόμουν δίπλα. Έχω δηλαδή εικόνες που είμαι δίπλα της, το καλοκαίρι που δεν πήγαινα στο σχολείο να με έχει δίπλα να διαβάζει, να μου διαβάζει και να τα λέμε αυτά.
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Αρών θα ήθελα να σε ρωτήσω σαν έφηβος ή σαν παιδάκι η κοινότητά σας τι εκδηλώσεις έκανε
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: κάναμε όλες τις εκδηλώσεις είχαμε τον κύριο Βυτάλ, τον Πέπο το Βιτάλ ο οποίος διοργάνωνε όλες τις γιορτές. Θυμάμαι πάρα πολύ καλά κάποια στιγμή που εγώ ήμουν ο Αχασβερός.
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Α ναι στορί
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: στο Πουρίμ. Μετά ήρθε η Μπέκε η Πωλή ... η οποία πάλι και αυτή μας μάθνε εβραϊκά και κάναμε μαζί με αυτήν τις όλες τις γιορτές. Ε πάντοτε όλα μου τα χρόνια μέχρι να φύγω να πάω στρατιώτης θυμάμαι που όλες οι γιορτές διοργανόταν από το Μπέπο του Βυτάλα. ήταν ο ραβίνος μας, ο μπαμπάς τον κύριο Βιτάλ του Δίκτρου του Βιτάλου. Ο πατέρας. Ωραία επίσης θυμάμαι το κάθε Παρασκευή βράδυ που μέσα η μάνα μου πάντα, για να γίνει Μηνιάν, που ήταν και τότε ήταν δύσκολο να κάναμε το μηνιάν και αυτό που μου έχει μείνει το Σάββατο το πρωί που έτρεχα με το ποδήλατο για να προλάβω το σχολείο να μην κλείσουν απ έξω εντάξει γιατί έπρεπε να έρθουμε εδώ και έπρεπε να ταυτόχρονα μετά από 2-3 λεπτά να μαι και στο σχολείο που τότε ήταν τα γυμνάσια και το Σάββατο κανονικό. Ναι είμα εξατάξιοι γυμνάσιο. Ναι. ... το Σάββατο.
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Ε έχεις σου έχει αφηγηθεί η μαμά σου κάποια ανάμνηση ιδιαίτερη που να αξίζει να αφηγηθείς πριν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και βρίσκες διαφορά με τον τρόπο ...
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: θυμάμαι αυτά που έλεγε η μητέρα μου είναι ότι και στο σπίτι της κρατούσαν τα πάντα που το σαμπάθ. Πολύ αυστηρός και ο παππούς και η μητέρα της και κρατιότανε τα πάντα στο σπίτι της μητέρας μου στην Χαλκίδα όπως και εμείς εδώ στο Βόλο. Θυμάμαι ότι τις γιορτές μαζευόμασταν οικογένεια. Ήμασταν παλιότερα στο μεγάλο αδερφό του πατέρα μου τον Βίκτορ και μαζευόταν όλη η οικογένεια την πρώτη μέρα και τη δεύτερη μέρα ήμασταν στο σπίτι μας ο καθένας. Θυμάμαι μάλιστα κάποια στιγμή ένα πέσαχ στο σπίτι της γιαγιάς μου της Λούνας, της μητέρας του πατέρα μου που εγώ ήμουν άρρωστος από ανεμοβλογιά. Το θυμάμαι σαν και τώρα να μαι ξαπελλωμένος στο τραπέζι και να θέλω να σηκωθώ και πιάστηκα από το τραπεζομμάτι και έφυγαν όλο το τραπέζι κάτω, που έχει μείνει ανάμνηση από τότε που ήμουν τριών-τσάρων, πόσο χρονών
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: λαντίνος
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Όχι όχι όχι ήταν δεν ήταν δεν είχανε καμία σχέση με κανένας δεν ήξερε ούτε από τη Χαλκίδα ήξερε Όχι όχι όχι ήταν όλοι και η Χαλκίδα είναι Ρωμανιώτη ήταν η μάνα μου, δεν ξέρω, ήταν δεν γνωρίζω για τη μητέρα. Ο παππούς Ήταν Ρουμανιώτης σίγουρο. Ο παππούς μου Ζαχαρίας, ο πατέρας της μητέρας μου, ήταν 100% Ρωμανιώτης. Η γιαγιά μου η Σουλιτάνα δεν γνωρίζω αν ήτανε σεφαραδίτισσα ή δεν ήτανε σεφαραδίτισα.
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Κάποιος από τους γονείς σου ζούσε στην εβραϊκή συνοικία του Βόλου ή όχι
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Όχι, όχι, δεν ζούσε κανένας. Όλοι ήτανε εκτός. Η μητέρα μου θυμάμαι που ανέβηκε στο βουνό με τον πατέρα της ε στα βουνά της Χαλκίδος και θυμάμαι την ιστορία που μου έλεγε η μητέρα μου ότι μία Παρασκευή βράδυ έστρωσε κάτω από το δέντρο το τραπέζι και της είπε ο παππούς ο Ζαχαρίας τι τι στρώνει σουλτάνομε αφού δεν έχουμε τίποτα και είχε πει, έχει ο Θεός, και μετά από κάποια λίγη ώρα πέρασε από κει πέρα ένας καπετάνιος, ο οποίος πριν από κάνα δυο μήνες ήταν δηλαδή, στην αρχή που είχανε φύγει, το αντάρτικο.
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Ναι.
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Καπετάνιος από το αντάρτικο το οποίο παππούς ο Ζαχαρίας του είχε προικήσει την κόρη για να τα δίνει ο πατέρας της σιγά-σιγά τα χρήματα και τους είδε από εκεί τους είδε εκεί πέρα που ήταν δεύτερο τρίτο μήνας τη στενή και τους πήρε όλους μαζί τους πήγε πάνω στο βουνό και πέρασαν μετά πάρα πολύ καλά. Θυμάσαι το όνομα
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: που να θυμάμαι το όνομα του καπετάνιο
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: δεν μου το Δεν μου το έχει πει η μητέρα μου τον έλεγε πάντα καπετάνιος και ότι οι τρεις αδελφές πλέκανε και τα αδέλφια ε κάνανε δουλειές εκεί πέρα κάναν. ο μεγάλος αδελφός ο Μνασές μετέφερε μηνύματα, αυτό είναι που θυμάμαι θέλεις να προσθέσεις κάτι άλλο που δεν σε ρωτήσαμε
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ:
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Ναι ο πατέρας μου αντίστοιχα ήτανε στο τάγμα χιονοδρόμων και ήταν ο μοναδικός που σώθηκε και από το τάγμα και όλων των δρόμων. Ε εμένα μου είχε πει ότι σώθηκε γιατί έπαθε πνευμονία και τον πήγαν στην Αθήνα και έμαθα πριν από λίγα χρόνια δηλαδή, τέσσερα χρόνια πέντε χρόνια, ότι δεν ήταν εκεί αλλά ήταν πάνω στο αντάρτικο αλλά φοβόταν να το πει και ήταν εδώ πέρα με έναν φίλο γιατί είχε έναν φίλο που ήταν καπετάνιος στο Ελλάς εδώ πέρα στο βουνό και βρήκα κάποια στιγμή το γιορτ και λέω πώς τέτοια κολληγιά ο πατέρας μου με τον πατέρα σου και με κοιτάς παράξενομένος. Τα μάτια και ..... το αντάρτικο πάνω στο βουνό.
Μια προσωπική αφήγηση του Ααρών Αβδέλα, με αναμνήσεις από τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στον Βόλο, μέσα σε μια ρωμανιώτικη εβραϊκή οικογένεια με έντονη θρησκευτική ζωή. Περιγράφει το Σαμπάθ στο σπίτι, το Κιντούς κάθε Παρασκευή, τη μητέρα του να διαβάζει και να τηρεί τις παραδόσεις, καθώς και τις γιορτές και τις δραστηριότητες της κοινότητας. Θυμάται οικογενειακές συγκεντρώσεις στις μεγάλες γιορτές, στιγμές από το Πέσαχ, αλλά και ιστορίες που του διηγήθηκε η μητέρα του για τα χρόνια της Κατοχής στα βουνά της Χαλκίδας. Αναφέρεται επίσης στον πατέρα του, ο οποίος – όπως έμαθε αργότερα – είχε συνδεθεί με το αντάρτικο εκείνη την περίοδο. Μια απλή, βιωματική καταγραφή οικογενειακών μνημών που συνδέει την καθημερινότητα, την παράδοση και την ιστορία.
Ααρών Αβδελάς
Απομαγνητοφώνηση
Ορίστε όλο το κείμενο, χωρίς time slots, με εναλλαγή ομιλητών και bold στα ονόματα, χωρίς να αλλάξω τίποτα από αυτά που λέει ο καθένας:
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Θέλεις να μας πεις λίγο το όνομα των γονιών σου, της μαμάς και του μπαμπά και την ηλικία σου
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Ναι. Εμένα με λένε Ρώνα Αυδαλά. Είμαι 71 ετών τώρα, σε λίγες μέρες. Ο πατέρας μου ήταν ο Σαλώμ Αυδελλάς. Η μητέρα μου ήταν Ματφίλδη. Ο μπαπάς γεννήθηκε στο Βόλο. Οι γονείς του από την Ήπειρο. Η μητέρα μου γεννήθηκε στην Χαλκίδα και οι γονείς τους από κει πέρα. Σαν παιδί θυμάστε να κρατάτε τα εβραϊκά, θυμάστε ....κούσαμε πάντοτε, ναι πάντοτε, κάθε Παρασκευή το Σαμπάθ. Λέγαμε το Κιντούς, λέγαμε τα πάντα, η μητέρα μου κρατούσε όλα της θρησκείας. Μαγείρευα από την Παρασκευή για να έχουμε το Σάββατο. Την Παρασκευή το βράδυ και το Σάββατο το φαγητό δεν έπιανε φωτιά δεν έκανε τίποτα, θυμάμαι όταν ήμουνε πολύ μικρός Σάββατο να είναι ξαπλωμένη και να έχει και να διαβάζει την Αγία Γραφή
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: αλήθεια
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Ναι, Το διάβαζε. Ναι, το διάβαζε και ... καθόμουν δίπλα. Έχω δηλαδή εικόνες που είμαι δίπλα της, το καλοκαίρι που δεν πήγαινα στο σχολείο να με έχει δίπλα να διαβάζει, να μου διαβάζει και να τα λέμε αυτά.
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Αρών θα ήθελα να σε ρωτήσω σαν έφηβος ή σαν παιδάκι η κοινότητά σας τι εκδηλώσεις έκανε
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: κάναμε όλες τις εκδηλώσεις είχαμε τον κύριο Βυτάλ, τον Πέπο το Βιτάλ ο οποίος διοργάνωνε όλες τις γιορτές. Θυμάμαι πάρα πολύ καλά κάποια στιγμή που εγώ ήμουν ο Αχασβερός.
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Α ναι στορί
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: στο Πουρίμ. Μετά ήρθε η Μπέκε η Πωλή ... η οποία πάλι και αυτή μας μάθνε εβραϊκά και κάναμε μαζί με αυτήν τις όλες τις γιορτές. Ε πάντοτε όλα μου τα χρόνια μέχρι να φύγω να πάω στρατιώτης θυμάμαι που όλες οι γιορτές διοργανόταν από το Μπέπο του Βυτάλα. ήταν ο ραβίνος μας, ο μπαμπάς τον κύριο Βιτάλ του Δίκτρου του Βιτάλου. Ο πατέρας. Ωραία επίσης θυμάμαι το κάθε Παρασκευή βράδυ που μέσα η μάνα μου πάντα, για να γίνει Μηνιάν, που ήταν και τότε ήταν δύσκολο να κάναμε το μηνιάν και αυτό που μου έχει μείνει το Σάββατο το πρωί που έτρεχα με το ποδήλατο για να προλάβω το σχολείο να μην κλείσουν απ έξω εντάξει γιατί έπρεπε να έρθουμε εδώ και έπρεπε να ταυτόχρονα μετά από 2-3 λεπτά να μαι και στο σχολείο που τότε ήταν τα γυμνάσια και το Σάββατο κανονικό. Ναι είμα εξατάξιοι γυμνάσιο. Ναι. ... το Σάββατο.
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Ε έχεις σου έχει αφηγηθεί η μαμά σου κάποια ανάμνηση ιδιαίτερη που να αξίζει να αφηγηθείς πριν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και βρίσκες διαφορά με τον τρόπο ...
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: θυμάμαι αυτά που έλεγε η μητέρα μου είναι ότι και στο σπίτι της κρατούσαν τα πάντα που το σαμπάθ. Πολύ αυστηρός και ο παππούς και η μητέρα της και κρατιότανε τα πάντα στο σπίτι της μητέρας μου στην Χαλκίδα όπως και εμείς εδώ στο Βόλο. Θυμάμαι ότι τις γιορτές μαζευόμασταν οικογένεια. Ήμασταν παλιότερα στο μεγάλο αδερφό του πατέρα μου τον Βίκτορ και μαζευόταν όλη η οικογένεια την πρώτη μέρα και τη δεύτερη μέρα ήμασταν στο σπίτι μας ο καθένας. Θυμάμαι μάλιστα κάποια στιγμή ένα πέσαχ στο σπίτι της γιαγιάς μου της Λούνας, της μητέρας του πατέρα μου που εγώ ήμουν άρρωστος από ανεμοβλογιά. Το θυμάμαι σαν και τώρα να μαι ξαπελλωμένος στο τραπέζι και να θέλω να σηκωθώ και πιάστηκα από το τραπεζομμάτι και έφυγαν όλο το τραπέζι κάτω, που έχει μείνει ανάμνηση από τότε που ήμουν τριών-τσάρων, πόσο χρονών
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: λαντίνος
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Όχι όχι όχι ήταν δεν ήταν δεν είχανε καμία σχέση με κανένας δεν ήξερε ούτε από τη Χαλκίδα ήξερε Όχι όχι όχι ήταν όλοι και η Χαλκίδα είναι Ρωμανιώτη ήταν η μάνα μου, δεν ξέρω, ήταν δεν γνωρίζω για τη μητέρα. Ο παππούς Ήταν Ρουμανιώτης σίγουρο. Ο παππούς μου Ζαχαρίας, ο πατέρας της μητέρας μου, ήταν 100% Ρωμανιώτης. Η γιαγιά μου η Σουλιτάνα δεν γνωρίζω αν ήτανε σεφαραδίτισσα ή δεν ήτανε σεφαραδίτισα.
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Κάποιος από τους γονείς σου ζούσε στην εβραϊκή συνοικία του Βόλου ή όχι
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Όχι, όχι, δεν ζούσε κανένας. Όλοι ήτανε εκτός. Η μητέρα μου θυμάμαι που ανέβηκε στο βουνό με τον πατέρα της ε στα βουνά της Χαλκίδος και θυμάμαι την ιστορία που μου έλεγε η μητέρα μου ότι μία Παρασκευή βράδυ έστρωσε κάτω από το δέντρο το τραπέζι και της είπε ο παππούς ο Ζαχαρίας τι τι στρώνει σουλτάνομε αφού δεν έχουμε τίποτα και είχε πει, έχει ο Θεός, και μετά από κάποια λίγη ώρα πέρασε από κει πέρα ένας καπετάνιος, ο οποίος πριν από κάνα δυο μήνες ήταν δηλαδή, στην αρχή που είχανε φύγει, το αντάρτικο.
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: Ναι.
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Καπετάνιος από το αντάρτικο το οποίο παππούς ο Ζαχαρίας του είχε προικήσει την κόρη για να τα δίνει ο πατέρας της σιγά-σιγά τα χρήματα και τους είδε από εκεί τους είδε εκεί πέρα που ήταν δεύτερο τρίτο μήνας τη στενή και τους πήρε όλους μαζί τους πήγε πάνω στο βουνό και πέρασαν μετά πάρα πολύ καλά. Θυμάσαι το όνομα
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ: που να θυμάμαι το όνομα του καπετάνιο
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: δεν μου το Δεν μου το έχει πει η μητέρα μου τον έλεγε πάντα καπετάνιος και ότι οι τρεις αδελφές πλέκανε και τα αδέλφια ε κάνανε δουλειές εκεί πέρα κάναν. ο μεγάλος αδελφός ο Μνασές μετέφερε μηνύματα, αυτό είναι που θυμάμαι θέλεις να προσθέσεις κάτι άλλο που δεν σε ρωτήσαμε
ΑΝΙΤΤΑ ΠΙΝΤΟ:
ΑΑΡΩΝ ΑΒΔΕΛΑΣ: Ναι ο πατέρας μου αντίστοιχα ήτανε στο τάγμα χιονοδρόμων και ήταν ο μοναδικός που σώθηκε και από το τάγμα και όλων των δρόμων. Ε εμένα μου είχε πει ότι σώθηκε γιατί έπαθε πνευμονία και τον πήγαν στην Αθήνα και έμαθα πριν από λίγα χρόνια δηλαδή, τέσσερα χρόνια πέντε χρόνια, ότι δεν ήταν εκεί αλλά ήταν πάνω στο αντάρτικο αλλά φοβόταν να το πει και ήταν εδώ πέρα με έναν φίλο γιατί είχε έναν φίλο που ήταν καπετάνιος στο Ελλάς εδώ πέρα στο βουνό και βρήκα κάποια στιγμή το γιορτ και λέω πώς τέτοια κολληγιά ο πατέρας μου με τον πατέρα σου και με κοιτάς παράξενομένος. Τα μάτια και ..... το αντάρτικο πάνω στο βουνό.